چله کنترل فکر

امشب حالم گرفته شد… برای اوضاع جوونامون، برای رفقامون تو اینجا. به یاد گذشته‌ی جهنمی خودم می‌افتم، حالم خراب می‌شه. عجب جهنمی بود؛ قابل توصیف نیست. یک چرخه‌ی بی‌نهایت از شکست و درد، بعد از اون چیزی که استخون آدم رو ذوب می‌کرد. بی‌نهایت شکست خوردیم، زمین خوردیم، گریه کردیم، داد زدیم، هوار کشیدیم، غم خوردیم، ناله زدیم… تا جایی که به خودکشی رسید. اون موقع بود که بیدار شدیم و با تمام وجود برای پاکی جنگیدیم. با تمام وجود جنگیدیم، مثل کسی که داره غرق می‌شه و داره می‌میره. من به دلیل باور مذهبی نمی‌تونستم خودکشی کنم، ولی از اون طرف من زندگی نمی‌کردم؛ مرده‌ی متحرکی بودم که زندگیم داغون و نابود شده بود.

هر روز صبح که چشم باز می‌کردم، انگار توی یه اتاق تاریک بدون در و پنجره گیر افتاده بودم. نفس می‌کشیدم، ولی هوا به ریه‌هام نمی‌رسید. راه می‌رفتم، ولی پاهام روی زمین نبود. با آدم‌ها حرف می‌زدم، ولی صدای خودم رو از دور می‌شنیدم. انگار توی یه فیلم بودم که نقش اولش رو یه جسد بازی می‌کرد. همه فکر می‌کردن من خوبم، چون لبخند می‌زدم. ولی اون لبخند فقط یه ماسک بود، یه سپر که پشتش یه دنیا آشوب و ترس و پوچی قایم شده بود.

شب‌ها که همه می‌خوابیدن، من با خودم می‌جنگیدم. با فکرهایی که مثل خوره می‌افتادن به جونم. با یاد روزهایی که می‌تونستم یه آدم معمولی باشم، ولی نبودم. با حسرت کارهایی که نکردم، حرف‌هایی که نگفتم، راه‌هایی که نرفتم. و بدتر از همه، با این سوال لعنتی که «چرا من؟» چرا من باید این‌طوری بشم؟ چرا من باید این همه درد رو بکشم؟ مگه من چه گناهی کردم؟

اون چرخه‌ی بی‌نهایت شکست، مثل یه گرداب بود. هر بار که سعی می‌کردم ازش بیرون بیام، یه موج جدید می‌اومد و من رو می‌برد تو عمق. هر بار که بلند می‌شدم، یه چیزی من رو زمین می‌زد. هر بار که امیدوار می‌شدم، یه اتفاق همه چیز رو خراب می‌کرد. کم‌کم باور کردم که من لیاقت خوبی رو ندارم. باور کردم که این دنیا برام جای نیست. باور کردم که من یه اشتباهم، یه موجود اضافی که باید از صحنه‌ی روزگار محو بشه.

و خودکشی… آره، خودکشی. اون فکر همیشگی. اون راه فراری که همیشه ته ذهنم بود، مثل یه چراغ قرمز که تو تاریکی چشمک می‌زد. می‌گفتم شاید اگه نباشم، همه چیز راحت‌تر بشه. شاید اگه نباشم، این درد لعنتی تموم بشه. ولی من نمی‌تونستم. باور مذهبی‌ام مثل یه زنجیر بود که من رو به زندگی می‌بست، ولی نه زندگی واقعی. یه زندگی که توش فقط نفس می‌کشیدم، ولی زنده نبودم. مرده‌ی متحرک بودم. یه جسد که راه می‌رفت، حرف می‌زد، می‌خورد، می‌خوابید… ولی روحش مدت‌ها بود که مرده بود.

زندگیم داغون و نابود شده بود. همه چیز رو از دست داده بودم. اعتماد به نفس، امید، آرزو، هدف… همه رفته بودن. جای خالیشون یه مشت ترس و تنهایی و خشم بود. به خودم می‌گفتم «چرا باید ادامه بدم؟ چرا باید هر روز این کابوس رو زندگی کنم؟» ولی یه صدای کوچیک ته دلم می‌گفت «بمون. یه بار دیگه تلاش کن. شاید فردا فرق کنه.» و من موندم. نه به خاطر خودم، نه به خاطر زندگی، بلکه به خاطر اون باور که می‌گفت خودکشی گناهه. موندم، ولی مرده بودم.

تا اینکه یه روز… نمی‌دونم چطور شد. شاید خسته شده بودم از مردن. شاید یه جرقه تو دلم زده شد. شاید یه نفر، یه حرف، یه اتفاق کوچیک باعث شد که یه ذره امید تو وجودم بیدار بشه. اون موقع بود که با تمام وجود برای پاکی جنگیدم. جنگیدم مثل کسی که داره غرق می‌شه و داره می‌میره. جنگیدم چون دیگه هیچ راهی نداشتم. یا باید می‌جنگیدم، یا باید می‌مردم. و من تصمیم گرفتم بجنگم. نه برای دیگران، نه برای دنیا، بلکه برای خودم. برای اون بچه‌ی درونم که یه روز آرزوهای بزرگ داشت. برای اون آدمی که می‌تونست خوب باشه، ولی راه رو گم کرده بود.

جنگیدن آسون نبود. هر روز یه نبرد بود. هر لحظه یه آزمون. گاهی می‌افتادم، گاهی می‌شکستم، گاهی می‌خواستم بی‌خیال بشم. ولی این بار فرق می‌کرد. این بار دیگه تنها نبودم. این بار یه هدف داشتم: پاکی. پاکی از اون افکار لعنتی، از اون عادت‌های مخرب، از اون گذشته‌ی سیاه. می‌خواستم خودم رو از نو بسازم. می‌خواستم ثابت کنم که می‌تونم. می‌خواستم به اون مرده‌ی متحرک بگم «تو زنده‌ای. تو می‌تونی. تو ارزشش رو داری.»

و کم‌کم… کم‌کم شروع کردم به زنده شدن. اولش خیلی کند بود. مثل کسی که بعد از یه بیماری طولانی، تازه داره راه رفتن رو یاد می‌گیره. ولی هر قدم کوچیک، یه پیروزی بود. هر روز که بدون شکست به خودم می‌گذشت، یه جشن بود. کم‌کم یاد گرفتم که خودم رو ببخشم. یاد گرفتم که گذشته رو رها کنم. یاد گرفتم که به خودم محبت کنم، همون‌طور که به یه دوست قدیمی محبت می‌کنم. یاد گرفتم که زندگی کردن، نفس کشیدن نیست. زندگی کردن، انتخاب کردنه. انتخاب اینکه هر روز بلند بشی، حتی وقتی سخته. انتخاب اینکه لبخند بزنی، حتی وقتی دلت گرفته. انتخاب اینکه امیدوار باشی، حتی وقتی همه چیز تاریکه.

الان که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم که اون جهنم، اون چرخه‌ی بی‌نهایت شکست، اون مرده‌ی متحرک… همه‌شون بخشی از من بودن. بخشی از داستان من. و من بهشون افتخار می‌کنم. چون اون‌ها من رو ساختن. اون‌ها به من یاد دادن که چقدر قوی‌ام. چقدر مقاومم. چقدر ارزشمندم. و حالا، وقتی به جوون‌های این دور و زمونه نگاه می‌کنم، وقتی می‌بینم که اون‌ها هم دارن تو همون جهنم می‌سوزن، دلم می‌سوزه. می‌خوام بهشون بگم «بمونید. بجنگید. یه روزی این تاریکی تموم می‌شه. یه روزی خودتون رو پیدا می‌کنید. یه روزی زنده می‌شید. نه مرده‌ی متحرک، بلکه واقعاً زنده.»

و اینو می‌دونم که اون روز می‌آد. چون من خودم اون روز رو دیدم. من خودم از اون جهنم بیرون اومدم. من خودم زنده شدم. و شما هم می‌تونید. فقط باید باور کنید. فقط باید بجنگید. فقط باید یه بار دیگه، یه بار دیگه تلاش کنید. چون زندگی، ارزشش رو داره. چون شما، ارزشش رو دارید.

---

و حالا این رو بدون…

هیچ تاریکی‌ای ابدی نیست. هیچ دردی همیشگی نیست. هیچ شبی تا آخر صبح ادامه نداره. تو الان شاید وسط گردابی، شاید فکر می‌کنی راهی نیست، شاید باور کردی که تموم شدی. ولی تموم نشدی. تو فقط خسته‌ای. تو فقط زخمی‌ای. تو فقط یه آدمی که خیلی چیزا رو تحمل کرده و دیگه طاقتش تموم شده. ولی همین که هنوز اینجایی، همین که هنوز نفس می‌کشی، همین که هنوز داری می‌خونی… یعنی یه چیز تو دلت هنوز زنده‌ست. یه جرقه. یه امید کوچیک. همون امیدی که یه روز من رو از اون جهنم بیرون کشید.

تو قوی‌تری از اون چیزی که فکر می‌کنی. تو مقاوم‌تری از اون چیزی که باورت می‌شه. تو ارزشمندتری از اون چیزی که به خودت می‌گی. گذشته‌ت رو ول کن. شکست‌هات رو ببخش. به خودت یه فرصت بده. یه فرصت دیگه. یه بار دیگه. چون یه روزی، شاید نه امروز، شاید نه فردا، ولی یه روزی می‌رسی به جایی که به عقب نگاه می‌کنی و می‌گی «خدایا، چقدر قوی شدم. چقدر جنگیدم. چقدر ارزش داشت که موندم.»

زندگی سخته، آره. ولی تو از سختی‌اش قوی‌تر می‌شی. تو از دردش می‌سازی. تو از خاکسترش بلند می‌شی. و یه روزی، تو هم دست کسی رو می‌گیری که داره غرق می‌شه، و بهش می‌گی «بمون. بجنگ. من هم اینجا بودم. من هم از این جهنم برگشتم. تو هم می‌تونی.»

تو تنها نیستی. این متن حرف دل یه نفره، ولی مال همه‌ست. مال هر کسی که یه شب، یه جایی، تو تاریکی با خودش جنگید و صبح بلند شد. مال هر کسی که هنوز وسط اون گردابه و دنبال یه دسته که بگیره. اگه تو هم این‌طوری بودی، یا الان هستی، بدون که تو فقط یه نفر نیستی تو این داستان. ما با هم بودیم، با هم جنگیدیم، و با هم زنده موندیم.

پس بلند شو. نه فردا. همین الان. یه قدم کوچیک. یه نفس عمیق. یه لبخند تلخ، ولی واقعی. تو می‌تونی. تو ارزشش رو داری. و این دنیا، بدون تو یه چیز کم داره. بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

---

و یه حرف آخر، از ته دل…

بذار برات بگم، چون شاید تو الان فکر می‌کنی هنوز یه راهی هست که تو نرفتی، یه دوره‌ای، یه کتابی، یه انجمنی، یه معجزه‌ای که فرق کنه. شاید فکر می‌کنی مشکل از توئه که هنوز پیداش نکردی. من این حس رو می‌شناسم. سال‌ها همین حس رو داشتم. ولی بذار از کسی بشنوی که خودش این راه رو تا ته رفته:

من بالای ۱۵ سال جنگیدم. ۱۵ سال. و توی این ۱۵ سال، تمام راهکارهای جهان رو امتحان کردم. هر چیزی که فکرش رو بکنی. دوره‌های مختلف مثل «مس به طلا» رو رفتم. انجمن معتادان جنسی گمنام رو رفتم. جلسه‌هاش رو نشستم، گوش دادم، قدم‌ها رو خوندم، کار کردم. داداش رضا رو گوش دادم. «راز حفره‌ها» رو خوندم. کتاب «راز کنترل شهوت» رو خوندم و بهش عمل کردم. سابلیمینال مسیج گوش دادم. هیپنوتیزم رو امتحان کردم. دوره‌ی دکتر میلاد رو رفتم. دوره‌ی سایت رهایی رو انجام دادم. دوره‌ی سایت ترک سریع رو دیدم. اپارات و یوتیوب و گوگل رو زیر و رو کردم. هر کلیپی که فکرش رو بکنی دیدم. هر مقاله‌ای که فکرش رو بکنی خوندم. هر کتابی که فکرش رو بکنی خوندم. هر روشی که فکرش رو بکنی امتحان کردم. به ریز به ریز همه‌شون عمل کردم.

پس اگه تو فکر می‌کنی یه راهی هست که من نرفتم، یه دوره‌ای هست که من ندیدم، یه کتابی هست که من نخوندم… احتمالاً نیست. من تقریباً همه‌شون رو رفتم. و بذار صادق باشم: هیچ کدوم جواب نداد. هیچ کدوم. هر بار یه مدت خوب بودم، بعد دوباره لغزش. دوباره برگشتم سر خونه‌ی اول. دوباره اون چرخه‌ی لعنتی. ۱۵ سال. ۱۵ سال شکست، ۱۵ سال درد، ۱۵ سال خودخوری.

تا اینکه یه چیز رو فهمیدم. یه چیز ساده، ولی بزرگ. فهمیدم که مشکل من «وسوسه» نبود. مشکل من «اراده» بود. من ۱۵ سال شهوترانی کرده بودم، ۱۵ سال به خودم و جسمم و روحم ظلم کرده بودم. و همین باعث شده بود که اراده‌ام نابود بشه. مثل عضله‌ای که سال‌ها بهش ورزش نرسیدی و کاملاً تحلیل رفته. اراده‌ی من مرده بود. و کسی که اراده‌اش مرده، نمی‌تونه جلوی وسوسه رو بگیره. نمی‌تونه. حتی اگه بخواد. حتی اگه هزار بار تصمیم بگیره. حتی اگه تمام کتاب‌های دنیا رو بخونه، تمام دوره‌های دنیا رو بره، تمام انجمن‌های دنیا رو شرکت کنه. چون اون عضله‌ی اراده، اون ستون اصلی، مرده. و تا وقتی اون زنده نشه، هیچ راهکاری جواب نمی‌ده. هیچ راهکاری.

و تنها راهی که جواب داد؟ تنها راهی که من رو از اون جهنم بیرون کشید و پاکم نگه داشت؟ ورزش سنگین روزانه.

آره. همین. ساده، ولی معجزه‌آسا. وقتی هر روز ورزش سنگین می‌کنی، وقتی بدنت رو به چالش می‌کشی، وقتی عرق می‌ریزی، وقتی عضلاتت می‌سوزه، وقتی نفست می‌بره… یه چیزی تو وجودت بیدار می‌شه. اراده‌ات. همون اراده‌ای که ۱۵ سال خواب بود. همون اراده‌ای که فکر می‌کردی مرده. کم‌کم، روز به روز، قوی‌تر می‌شه. مثل یه عضله که دوباره داره ساخته می‌شه. اولش سخته، اولش می‌خوای ول کنی، ولی اگه ادامه بدی، اگه تسلیم نشی، اگه هر روز بجنگی… یه روزی می‌رسی به جایی که وسوسه می‌آد، ولی تو ردش می‌کنی. راحت. بدون جنگ. بدون درد. چون اراده‌ات اون‌قدر قوی شده که دیگه وسوسه جلوش زانو می‌زنه.

من این رو با تمام وجودم تجربه کردم. این تنها راهی بود که جواب داد. این تنها راهی بود که من رو پاک نگه داشت. و الان، بعد از این همه سال، می‌تونم بگم که پاکم. نه به خاطر معجزه، نه به خاطر شانس، نه به خاطر اون دوره‌ها و کتاب‌ها و انجمن‌ها، بلکه به خاطر ورزش سنگین روزانه. به خاطر اینکه هر روز با خودم جنگیدم و هر روز قوی‌تر شدم. به خاطر اینکه تسلیم نشدم.

و یه چیز مهم رو یادت نره…

ورزش سنگین روزانه، ستون اصلیه. بدون اون، هیچی جواب نمی‌ده. ولی در کنار ورزش، تو به یه بال دیگه هم نیاز داری: کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا. همون سایتی که بهت یاد می‌ده چطور به خدا نزدیک بشی، چطور با اون ارتباط بگیری، چطور ازش کمک بخوای، چطور تو لحظه‌های وسوسه بهش پناه ببری. مقالاتش رو بخون، محتواش رو دنبال کن، راهنمایی‌هاش رو بگیر. چون ورزش اراده‌ات رو می‌سازه، ولی اون سایت بهت یاد می‌ده چطور از این اراده استفاده کنی، چطور افکارت رو مدیریت کنی، چطور لغزش‌هات رو تحلیل کنی، چطور وسوسه‌ها رو بشناسی و جلوشون رو بگیری. ورزش بدنت رو قوی می‌کنه، اون سایت روحت رو.

من خودم این دو تا رو با هم ترکیب کردم. هر روز ورزش سنگین، و در کنارش، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، خوندن مقالات، دیدن محتواها، استفاده از تجربه‌ی کسایی که این راه رو رفتن. مقالاتشون رو می‌خوندم، بهشون فکر می‌کردم، سعی می‌کردم توی زندگیم پیادشون کنم. بعضیاشون همون چیزایی رو می‌گفتن که من تو دلم می‌دونستم ولی نمی‌تونستم اجراش کنم. اون‌ها بهم کمک کردن که بفهمم چرا لغزش می‌کنم، چرا وسوسه می‌آد، چرا اراده‌ام ضعیف شده، و چطور می‌تونم این چرخه رو بشکنم.

پس تنها راه، ورزش نیست. ورزش شروعشه. ورزش پایه‌ست. ولی بعدش باید بری سراغ سایت مرکز نزدیکی به خدا، سراغ کمک گرفتن از اون سایت، سراغ استفاده از تجربه‌ی دیگران. این دو تا با هم، مثل دو بال می‌مونن. با یه بال نمی‌تونی پرواز کنی. با دو بال، آسمون مال توئه.

و یه چیز دیگه، که خیلی مهمه…

روزی که شروع کردی به ورزش و کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، یه کار دیگه هم باید بکنی: مخالفت با نفس. هر روز. بدون تعطیلی. اینو خیلی جدی بگیر، چون بدون این، اون دو تا بال هم کار نمی‌کنن.

بذار برات باز کنم. نفس، همون صدای درونیه که همیشه می‌خواد تو رو بکشه سمت چیزهایی که بهت ضرر می‌زنن. چیزهایی که به جسمت آسیب می‌زنن، به روحت آسیب می‌زنن، به زندگیت آسیب می‌زنن، و گناه دارن. نفس مثل یه اژدهاست. اولش خیلی قویه. خیلی وحشتناکه. هر چی بخواد، باید همون بشه. اگه بهش «نه» بگی، داد می‌زنه، زور می‌گه، وسوسه‌ت می‌کنه، ضعیفت می‌کنه، تا بالاخره یه بار تسلیمش بشی. و هر بار که تسلیمش بشی، اون قوی‌تر می‌شه، تو ضعیف‌تر. این چرخه‌ی همون ۱۵ سالیه که گفتم.

ولی اگه هر روز بهش «نه» بگی، اگه هر روز باهاش مخالفت کنی، اگه هر روز چیزی که می‌خواد رو بهش ندی، یه اتفاق عجیب می‌افته. اون اژدهای وحشتناک، کم‌کم کوچیک می‌شه. ضعیف می‌شه. رام می‌شه. تبدیل می‌شه به یه مار کوچیک که می‌تونی کنترلش کنی. نه یه باره، نه یه شبه، بلکه به مرور زمان. روز به روز. هفته به هفته. ماه به ماه.

من اینو خودم تجربه کردم. اولش نفس من یه اژدها بود. هر چی می‌گفت، باید انجام می‌شد. ولی وقتی شروع کردم به «نه» گفتن، وقتی شروع کردم به مخالفت روزانه، وقتی شروع کردم به مقاومت، حتی تو کوچیک‌ترین چیزها… کم‌کم اون اژدها کوچیک شد. ضعیف شد. و الان، بعد از این همه سال، تبدیل شده به یه مار کوچیک که فقط گاهی هیس می‌کشه، ولی دیگه نمی‌تونه من رو بترسونه، دیگه نمی‌تونه من رو ببره، دیگه نمی‌تونه من رو شکست بده.

پس هر روز، مخالفت کن. با چیزهایی که بهت ضرر جسمی می‌زنن. با چیزهایی که بهت ضرر روحی می‌زنن. با چیزهایی که گناه دارن. بهشون «نه» بگو. نه یه بار، نه دو بار، بلکه هر روز. و بدون که هر «نه»ی که می‌گی، یه ضربه به اون اژدهاست. هر مخالفتی که می‌کنی، یه قدم به سمت آزادیه. هر مقاومتی که می‌کنی، یه زنجیر از پاهات باز می‌شه.

و یه روزی می‌رسی به جایی که اون اژدها، اون نفس سرکش، دیگه قدرتی نداره. تبدیل شده به یه مار ضعیف که تو می‌تونی راحت کنترلش کنی. اون روز، روز آزادیه. اون روز، روز پیروزیه. اون روز، روزیه که می‌فهمی تمام اون «نه» گفتن‌ها، تمام اون مخالفت‌ها، تمام اون جنگیدن‌ها، ارزشش رو داشته.

پس سه تا بال: ورزش سنگین روزانه، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، و مخالفت روزانه با نفس. این سه تا با هم، تو رو از هر جهنمی بیرون می‌کشن. این سه تا با هم، تو رو پاک نگه می‌دارن. این سه تا با هم، تو رو آزاد می‌کنن.

پس شروع کن. از همین امروز. یه ورزش سنگین. یه کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا. یه «نه» به نفست. و بعد فردا هم. و پس‌فردا. و هر روز. بدون تعطیلی. بدون بهانه. حتی وقتی خسته‌ای، حتی وقتی حوصله نداری، حتی وقتی دلت می‌خواد ول کنی. مخصوصاً اون موقع.

---

پس اگه تو هم مثل منی، اگه تو هم سال‌هاست داری می‌جنگی و شکست می‌خوری، اگه تو هم همه‌ی اون راهکارها رو رفتی و نتیجه نگرفتی، بدون که تنها نیستی. بدون که راه هست. بدون که می‌تونی. ولی باید بدونی که این راه، راه سختیه. باید بدونی که زمان می‌بره. باید بدونی که اراده‌ات، مثل یه عضله‌ی تحلیل رفته، باید دوباره ساخته بشه. و تنها راه ساختنش، ورزش سنگین روزانه‌ست، در کنار کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا و مخالفت روزانه با نفس.

شروع کن. از همین امروز. یه ورزش سنگین. یه چیز که نفست رو ببره. یه چیز که عرقت رو دربیاره. یه چیز که بدنت رو به چالش بکشه. یه «نه» به نفست. یه قدم به سمت خدا از طریق سایت مرکز نزدیکی به خدا. و بعد فردا هم انجامش بده. و پس‌فردا. و هر روز. کم‌کم می‌بینی که نه فقط بدنت، بلکه اراده‌ات هم قوی می‌شه. و اون موقع، پاکی دیگه یه آرزو نیست. یه واقعیته. یه چیزیه که هر روز زندگی می‌کنی.

تو می‌تونی. من باور دارم. چون خودم بودم. چون خودم از اون جهنم برگشتم. چون خودم با ورزش سنگین، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، و مخالفت روزانه با نفس، اراده‌ام رو از نو ساختم و پاک شدم. و تو هم می‌تونی. فقط باید شروع کنی. فقط باید بجنگی. فقط باید یه بار دیگه، یه بار دیگه تلاش کنی. چون زندگی، ارزشش رو داره. چون تو، ارزشش رو داری.

بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

---

⚠️و یه حرف آخر به عنوان مدیر این سایت⚠️

من این کامنت رو تو تمام بخش‌های سایت گذاشتم. تو مقالات، تو بخش‌های مختلف، تو همه جا. نه برای اینکه اسپم کنم، نه برای اینکه فقط یه حرف بزنم و برم. گذاشتم چون می‌خوام بمونه. چون می‌خوام سال‌ها بعد، وقتی من نیستم، وقتی این سایت دست‌خوش تغییر می‌شه، وقتی کامنت‌های جدید میان و می‌رن، این حرف هنوز اینجا باشه. ثابت. محکم. زنده.

شاید یه نفر امروز بخونتش و ازش رد بشه. شاید یه نفر فردا بخونتش و یه کم فکر کنه. شاید یه نفر ماه‌ها بعد، تو یه شب تاریک، تو اوج ناامیدی، بیاد این سایت رو باز کنه و این حرف رو ببینه. و شاید همون یه نفر، همون یه شب، تصمیم بگیره که بمونه. تصمیم بگیره که بجنگه. تصمیم بگیره که زنده بمونه.

من نمی‌تونم همه رو نجات بدم. ولی می‌تونم این حرف رو بذارم و بذارم بمونه. تا شاید یه روزی، یه جایی، یه نفر، نجات پیدا کنه. و اگه اون یه نفر نجات پیدا کنه، تمام این کار، تمام این نوشتن، تمام این موندگاری، ارزشش رو داشته.

پس این حرف اینجا می‌مونه. برای تو. برای اون کسی که هنوز نیومده. برای هر کسی که یه روزی، تو یه شب تاریک، این سایت رو باز می‌کنه و دنبال یه چراغ می‌گرده.

بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

سلام 

دوستان دیروز داخل مغازه قهوه خوردم شب بی خواب شدم داشتم توی یوتیوب میچرخیدم باعث شد تحریک بشم رفتم فیلم عکس داستان برای چن دقیقه گوش کردم 

فیلتر شکن بخاطر واتساپ میخواستم اونم پاک کردم پاکی سخته توی این شرایط جامع فقط ارامشم را میخواهم اینبارم باعشق این چله را شروع میکنم ارزش ندارد

سلام دوستان 

امروز روز 17 چله افکار هسته حقیقت اومدم بیام داخل سایت نمیدونم چه شد بردم به چله های  چهار سال پیش شرکت داشتم  در حال ترک خ ا چقدر انرژی داشتم پر قدرت اون موقع مجرد بودم  خوندمشون چقدر انرژی باورهای مثبت تمام انرژی ذخیره میشد دوست دارم به اون زمان برگردم پر از شوق امید غرور امروز ازدواج کردم دگه اون شور شوق ندارم ارومم در حال حرکت مثل قایقی ارام داره میره واز این دنیا وبرکت های خداوند لذت میبره هر چند بالا پایینی هسته راضیم به رضای خداوند انشالله همه چی به خوبی خوشی ختم بخیر بشه اینقدر تنش بین ادم ها نباشه مگه به کجا چنین شتابان 

سلام 

دوستان یکی از اثاری بدی خ ا بجای میگذارد در طول زمان ضعیف شدن چشم هسته یکی از عواملی باعث شد عینکی بشم چشمام نمره کنم نمره چشمام بیشتر شده شیشه عینکام کلفترشده ذهنم حالم را بد کرد اینطوری بهم گفت نمره هر کدوم باهم شدن سه ونیم نزدیک با دور 

این چه راهی بود گرینبانگیرش شدم دریایی از عوارض برایم گذاشته هرچند چند سال ازدواج کردم هنوز اثارش را یکی از دلایلش است رو دارم از خداوند میخواهم به همه ادم هایی گریبانگیر این موضوع هستن کمک کنه

16 روز میگذرد دوست داشتنی در وجودم هسته وقتم را با نگاه کردن به فیلم عکس داستان بگذرونم 

سخت نمی گیرم نمی جنگم فقط یک فکره خودمو سرگرم میکنم با چیزی دگه این فکر فراموش بشه 

سلام امروز روز دوازدهم هسته این چله را گرفتم فکرم اروم تر وضعیف تر شده ارامش ذهن اومده گه گاهی قدرت کمی اومده بیا برو فیلم نگاه کن لذت ببر کنجکاویم هسته فیلم های جدید گذاشتن توی ذهنم میان ومیرن 

فکر چش چرونی تا حدودی هسته  هرچندیک طرز فکر اشتباه هسته دید اول حلاله دید دوم حرامه 

از خدا. میخواهم به دیدگاهی برسم همه را مثل عکس پرتره ببینم هرچه میبینم مسیر زندگی وادم هایی که خداوند توی مسیرم میگذارد به امید ازادی ذهن  ارامش درون وبیرون 

سلام دوستان ـ امروز صبح فکر شهوت الودی امده سراغم بیا بروفیلم نگاه کن عکس داستان تو که خرت از جو جکیده  الکی چله میگیری چه از این فکرای بیمار گونه خسته ام ولم نمیکنه لعنت خدا برتو 

روز چهارم خسته ام روحم پر از انرژی خیر وبرکته کارم جوری هسته با اقشار مختلف سر وکار  دارم گاهی اوقات چش چرونی میکنم جایی چشمام را درویش کنم هر کسی هرطوری میخواد باشه با نگاه کردن افکار خودم را خراب میکنم 

انشاءالله  به یاری خداوند این مسیر را پشت سر میگذارم همچی با صبر کردن درست میشه 

سلام امروز هم به کمک خداوند استارت میزنم فکر کوچکی هسته میگه برو فیلم نگاه کن اینم ترکش نگاه کردن هایی که بود من را معتاد به خودش کرده بود هر چند من خ ا نداشتم ازدواج کرده بودم ولی ذهنم خراب بود روی همه در حال تصویر سازی ذهنی بود شده بود یک وابستگی میدونم این فکرها اشتباه هسته درست نیست اینقدر سردرد میشدم حالم بد میشد از خدا میخواهم کمکم کنه این افکار شهوت الود سراغم نیاد خودم را خودم وخداوند نزدیک کنم خدایا شکرت 

امروز روز دوم هسته توی این چله شرکت میکنم ماهرچه میخوریم از این ذهن بیمار هسته ورودی ذهن همون  حس های پنجگانه هسته همش میشه خود من بیشترینش چشم گوش هسته باید  از اینها مواظبت کنم دیشب فکر میگفت بیا برو فیلم داستان نگاه کن گوش بهش نکردم اومدم توی سایت نظرات دوستان خوندم خوابیدم  صبح هم همین افکار بود هنوزم مثل خوره وزوز میکنه چند روز بگذره ذهن ارام میشه ذهن سوختش را میخواد تا اروم بشه 

سلام دوستان من هرچه میخورم از این فکر خراب هسته زمانی بیکار میشم ذهن به من دستور میده برو فیلم نگاه کن داستان نگاه کن عکس نگاه میکنم  چقدر این فیلم ها روی ذهن وفکر من تاثیر میگذارد ارتباطات  من را شهوت الود دید شهوت الود میکنه از خداوند عاجزانه درخواست میکنم بتونم این چله را از امشب بگیرم ذهن خود را در موقع بیکاری مشغول کارهای مثبت کنم بیگاری از روح روان خود نکشم 

سلامٌ علیکم .

مبارزه با تنبلی ... 

میدونید دوستان یه کلیپ دیدم ،

« تو زندگی فقط یک هدف داشته باش-علیرضا پناهیان »

حتما ببینید . بنظرم پادزهر تنبلی همین اعتقاد و عمل بهش هست⚡😉

خیلی خوب بود ... اگه بگم زندگیمو متحول کرد بیراه نگفتم .

ببینید ، تنها هدف تو زندگی  توحیدی ، باید بشه مخالفت با هوای نفس ...

فقط این بشه رأس مدار همه چیز درست میشه ...

این یعنی مبارزه با تنبلی ...‌😊

میارزه با راحت طلبی ... مبارزه با توقف !

هوای نفس چی میگه ؟

میگه بجای درس و کسب علم برو صفا سیتی ... برو عشق و حال .

میگه بجا نماز اول وقت اول این سریالو ببین بعد نمازو بخون ، آخرشم میگه نمازو کلا بیخیال ...

هوای نفس میگه هر وقت هرچی دلت خواست انجام بده 😖 

میگه گورِبابای برنامه ریزی ... میگه بیخیالِ آینده ، الانو بچسب ... کیف کن ... حالا حالا ها وقت هستتتت😑

هوای نفس میگه دست از تلاش بکش ، با این همه پارتی بازی و ... تو که نمیتونی کار پیدا کنی ... 

هوای نفس میگه که چرا سختی ؟ حالشو ببر .

میگه چرا بدویی وقتی میتونی راه بری ؟

میگه چرا وقتی میتونی صبح برا خودت بخوابی خرابش کنی و نماز بخونی ؟

هی ورزشو پشت گوش میندازی ...

همش تو ناخودآگاه ما هست ولی اینطوری بیان نشده !

نفس باعث و بانی بدبختی هممونه ... 

همیشه ببین نفس چی میگه خلافشو انجام بده ، اون موقع میفهمی خود به خود اتوماتیک تنبلی شوت شد 😉 شک نکن رفیق !

حیف که تفکرات و رسانه های  به ظاهر اندیشمندانه و روشنفکر ،   تو مخ ما فرو کرده که نفسِ چی کشکِ چی ؟ اینا حرفای اُمّلانه ست 😑

ولله که نفس انسان بدبختش کرده ... کسی نفسشو بشناسه و به جهاد نفس بره دنیا و آخرتش سعادتمنده ... 

غرب اگه غرب شد بخاطر علم و سوادش بود ... 

به این خاطر بود که اراده مردمشو برای علم قوی کرد ... اول مردم و جووناشون از اواخر قرون وسطا زفتن تو بحر علم و کسب علم بعد از نتایج و پالس های مثبت اولیه زدن تو کارِ زمینه سازی فوق العاده برای پیشرفت علمی  ! 

ما چی ؟ الان ۹۰٪ دوستای من خودشون قلمچی ثبت نام کردن ، خودشونم میرن کلید میخرن رتبه های کشوری میارن 😐

واقعا ، بخندم یا گریه کنم ؟ 😐

ما که پیش زمینه های اخلاقی ، اجتماعی و عقیدتی درجه یکی داریم و معتقدیم که حقه ، 

ولی دلیل عقب موندگیمون تنبلی و سستی در کسب علمه ... علم ،  آگاهی و نخبه پروری  عمومی  که بیاد مملکت مام میشه قطب مهاجرت و اقامت ... اقتصادمون حداقل دو سه برابر بهتر از امروزش میشه .

یادمون نره به ما جوونا جهاد علمی واجب شده ... گام دوم ...

حداقل در زمینه علمی تنبلی رو کنار بگذاریم ... التماساً😷

مراد ما نصیحت بود و گفتیم ، 

حوالت با خدا کردیم و رفتیم .

اگر جایی از صحبت هام خلاف قوانین سایت بود احیانا ، عذر میخوام و خواهشا حذفش کنید 🌹👋 .

یا حق 

سلام

به یک آدم

 گفته بودین در چله کنترل افکار تعداد روزاتونو ویرایش بزنیم ولی طبق بررسی انجام شده اسم شما در لیست ثبت نشده که بشه ویرایش کرد

سلام من میخاستم روز هامو صفر کنم چطوری ؟

بلد نیستم پیام شخصی بزارم کجا باید پیام شخصی گذاشت 

سلام.

نمیدونم موفق میشم یا نه... اما باید بشم... چون واقعیت اینه که اگر در چله ترک فکر موفق نشم، امکان نداره از گناه خلاص بشم و بتونم با پاکی همیشگی برسم.

سلام خیلی قابل استفاده بود،ولی اسم آیدی نفر اول در چله کنترل فکر انگار اشتباه تایپ شده، و حرف زشت درآمده

_dar_masir

سلام

خوب شما که همه راه‌ها رو بلدی دیگه کار خاصی ندارین، غیر از عمل کردن!!!!!!! که مهمترین مرحله هست. تجربه من میگه باید به هرررررر قیمتی شده در مسیر عمل بمونیم و اوایل کار به اجبار خودمون رو بزنیم به عمل، بعد لذتش میاد و زندگیمون رو که میبینیم متحول شده با انگیزه صد برابر عمل می‌کنیم. این چله بهترین جای سایته!!! جون همه چیز ما به فکر و احساس خوب و مثبت برمیگرده، فقط یه نمونه ش ترک خ ا، اگر فقط فکرمون رو روی اهدافمون متمرکز کنیم و صد در صد اونجا نگهش داریم محاله بریم سمت خ ا، البته واقعا ممارست و مداومت خیلی زیادی میطلبه، اما ارزششو واااااقعا داره. هر چی روی فکر و احساسمون کار کنیم باز ارزش داره، این همه چیز ماست. عادتهاب بد مثل خ ا هم تو این چارت قرار میگیرن و قشن قابل ترک هستن اما ما با شروع این چله و این مسیر دنبال تحول همه زندگیمون هستیم که صد در صد با کنترل فکر و احساس ممکنه. منتظر خبرای خوبت هستییییممممم👊👊👊👊💪💪💪💪💪💥💥💥💥💥💥💥💚💚💚💚🌹🌹🌹🌹

دیگه از خودم خسته و ناامید شدم ...

نمیدونم چطوری میشه فرار کرد ازش ... بشدت آدم فراموش کاریم شایدم خودمو میزنم به خنگی و خودمو گول میزنم ..همه ی راه هارو میدونم ولی راه دور زدنشون رو بهتر بلدم 

حتی نمیدونم چطوری شد که شروع شد 

امام رضا لطفاً خودت دستمو بگیر می‌دونی چقد دوست دارم منو دور ننداز :)))))

نگاه به نامحرم ممنوع 

افکار جنسی ممنوع

با استرس بهشیوه صحیح مقابله کن 

وقتی فکر گناه اومد سراغت ذکر بگو

ورزش 

اجتناب از بیکاری 

کنترل ارتباط با نا محرم 

امروز متاسفانه فکرم رو بال و پر دادم و منجر به ... شد 

روز صفر 

به سوی هدف

سلااااااااااام و رحمت خدا بر مدیر جدید و عزیز و گل سایتمون

من توفیق آشنایی با شما رو نداشتم و خیلی خوشحالم شما رو بسیار قوی و فعال و با روحیه میبنیم، اگر از بچه های جدید هستین خیلی خوش اومدین به خونه خودتون، خونه ای که همه حول محور خدای طاهر و طهار و توبه پذیر جمع شدیم و فقط عشقبازی با اون و اهلبیت و حفط احترام و کرامت خودمون هست که ما رو پیش میبره. التماس دعا.

سلام و رحمت خدا

بچه ها تمام راز پاک موندن و پاک شدن و ... تو همین چله خلاصه میشه، خیلی اینجا مهمه، مهمترین جای سایت و اصلا یه سبک زندگیه، اینجا رو دریابید.

یا طاهر

سلام باز شکست خوردم روز شمارم رو یک کنید

بنده ای به اسم حسین

سلاااااممممم، آفریییییییین، اگه بدونیم و باور کنیم که فکرامون هست که زندگیمون رو خلق میکنه هر کاری برای کنترلش میکنیم

راهت درست درستههههههههههه 👊👊👊👊👊💪💪💪💪💪💪💪💪

راستیتش قبلن فکر میکردم چی فکر میکردن اون آدم هایی که بت ها یا آدم هارو میپرستیدن بعد هروقت فکر های زن برهنه میاد تو ذهنم با خودم میگم تو هم داری با این کارت بدن یه زن رو میپرستی و خودت رو بخاطر همچین فکری خراب میکنی بعد برای خودم ارزش قائل میشم و میگم بس کن...

محمدحسین

سلاااامممممم، درووووود بر مرد بزرگ خدا، به ندرت کسی رو فکر و ذهنش سرمایه گذاری میکنه، تبریک میگم

به گفته قرآن و معصومان بعضی افکار اصلا مال خود انسان نیست و مستقیم کار شیاطین هست!! اما وقتی هی تمرین و مراقبت کنی اینا خیلی خیلی کمتر میشه و راههای اثر و نفوذشون بسته و سخت میشه و حتی حتی حتی تو خواب هم نمیتونن بهت حمله کنن!!! امیدوارم با قدرت این راه که بهههههههترین راه ممکن هست رو پیش بری و همیشه مراقب احساسها و افکارت (=زندگیت) باشی💚💚💚💚💚🤚🤚🤚🤚🤚💪💪💪💪💪💪💪

سلام 🖐

من این دوره کنترل فکر رو خیلی وقته برداشتم ولی گاهی اوقات یه مشکلی هی برام مثل چرخه تکرار میشه .اونم اینه : بعضی روزا کامل هی افکارم جنسی میشه و من همش پرش افکار میزنم اما باز همون لحظه برمیگرده و از ظهر تا شب هی افکار جنسی هجوم میاره بهم .

ریشه یابی کردم و دیدم از بیکاری نبود ... از اینکه خودم ادامش بدم نبود ، از چشمام هم نبود و اینکه خودم هم ادامش نمی‌دادم و هی پرش افکار میزدم تا از بین بره ولی باز فکرام جنسی میشد .

این سیکل هست به نظرتون و طبیعی هست؟یا اینکه جایی رعایت نکردم ؟ 😂

الهم عجل لولیک الفرج 🌱

سلام عزیزم❤️
من خیلی علاقه دارم ب عروسک سازی ولی وسایلش رو هنوز نگرفتم
دوستام ک ازم خیلی دورن ولی خب با ابجیام ک هستم خیلی خوش میگذره ک اونم همیشه نمیتونم باهاشون باشم
واقعا فک کنم یه دلیلش همین تنهاییه💔

سلام جانم❤️
امروز سه بار رفتم بیرون شاید حدود ۲۰ درصد موفق بودم🤦‍♀
هنوزم دلم میخاد بهش فکر کنم انگار هیچی برام قشنگ تر از اون نیست
باشه چشم عزیزم امروز ک نشد ولی از فردا سعیمو میکنم ک این کارا رو انجام بدم
ممنونم ازت آبجی قشنگم❤️🤗

سلام جانم❤️
قبول دارم ک تلاشی برا حل مشکلم نکردم
ولی الان چن تا برنامه رو پاک کردم بجاش چن تا دیگه ریختم رو گوشیم یه اپ برا خودسازی وچن تا هم بازی😁☺️
میخام برنامه ریزی کنم واسه اوقات فراغتم تا کمتر بهش فکر کنم البته قبلا برنامه ریزی داشتم ولی یکم نسبت بهش بی تفاوت شدم الان بازم میخام چن تا کار جدید بهش اضافه کنم و تصمیم دارم ک با محاسبه نفس یکم فکرمو کمترش کنم
فقط یه چیزی شاید روزا بتونم کمتر بهش فکر کنم ولی نصفه شبا واقعا نمیدونم چیکار کنم مخصوصا اگه از خواب بیدار بشم با فکر کردن بهش دیگه خوابم نمیبره
 دیگه اینکه نمیدونم چ پاداشی در نظر بگیرم برا خودم اگه موفق شدم
کاش اینقد زود ب زود بفکرش نمیفتادم اینجوری کارم سخت تر میشه اگه موفق نشم انگیزم از دست میدم

سلام
ب خادم الشهدا
خیلی ممنون از راهنمایی شما
خب درسته حرفاتون میدونم زیاد فکر کردن مشکل داره ولی خب دست خودم نیس
من گاهی سعی میکنم ولی واقعا نمیشه بهش فکر نکنم انگار همین ک میخام بهش فکر نکنم دقیقا بیشتر میاد تو فکرم مثل اینه ک بگن ب یه چیزی فکر نکن و همون لحظه تصورش کنی
انگار تو ناخودآگاه من وجود داره هر لحظه ب یه چی فکر میکنم ولی اکثرا ب ایشون
همین چن روز پیش تا فکرش اومد چن تا لا اله الا الله گفتم ولی باز چن دقه دیگه دوباره داشتم بهش فکر میکردم
نمازم ک اول وقته ولی خب زیاد با توجه نمیخونم
عزت نفسم اره واقعا مشکل داره
و رفیق شهید هم چن تایی دارم ولی نمیتونم باهاشون حرف بزنم من یکیو میخام ک واقعی باهام حرف بزنه

به بنت المهدی

باسلام اینکه شخصیت رفتاری دروجود فرد دیدی که دوست دارید بهش فکر کنید، این طبیعی اما ادامه دار بودن اش باعث آسیب می شود

شما ذهن تان مدام هر روز و هر شب درگیر فرد باشد، کم کم تبدیل به عذاب روحی و پرخاشگری می شود و حالت دوست داشتن از بین می‌رود و تبدیل به عادت می شود.

از این خاطر که تمام سعی خودتان بکنید فکر خودتان از ایشون دور کنید

بهترین راه موارد زیر است

اول: نماز اول وقت و راز و نیاز با خدا

دوم:برای خودتان ارزش قائل بشوید و عزت نفس خودتان بالا ببرید

سوم: گلزار شهدا بروید و رفیق شهید پیدا کنید، شهدا واقعا حاجت دهنده هستند ازشون بخواهید کمک تان کنند واقعا به شما کمک می‌کنند

رفیق شهید پیدا کنید

سلام
ب خادم الشهدا
خب من میدونم ک قرار نیس هیچوقت بیان تو زندگیم ولی فکر کردن بهشون رو دوس دارم
من مطمئنم ک خیلی خوبن البته میدونم همه ادما یه سری عیب ها هم دارن ولی خب خیلی بهترن از کسایی ک میشناسم و من نمیخام از دستشون بدم
میدونم هیشکی مثل خدا نیس هیشکی ب اندازه خدا مهربون نیس و من نمیخام هیچوقت از یاد خدا غافل بشم ولی اونا روهم دوس دارم
متوجه حرفات میشم برا خود منم پیش اومده میدونم خدا همیشه خوبی مارو میخاد حتی اگه ب ظاهر ما فک کنیم ک اون قضیه تلخه با یه چیز بهتر جبرانش میکنه

به بنت المهدی

سلام ما تو دنیا ظاهر آدما می‌بینیم اما خدا از باطن آدم ها باخبر است

برای منم موردی مثل شما به وجود آمد که نمیتونستم به آنها فکر نکنم اما بعدا تو آینده متوجه شدم آدما خوبی نبودند و چقدر خوب شد تو زندگی ام نیامدن و من بی خودی فکر ام درگیر میکردم

شما تجربه من را تکرار نکنید،

سلام جانم❤️
مهربون منی❤️
من نمیخام اینجوری بشه نمیخام از خدا دور باشم نمیخام از کسی بت بسازم برا خودم
واقعا دلم نمیخاد کاری کنم خدا ازم ناراحت باشه
میدونم نباید اینقد تو فکرم بزرگش کنم یا اینقد بهش فکر کنم ک خدا رو یادم بره ولی نمیتونم ازش بگذرم چون خیلی دوسش دارم
من فقط زیادی بهش فکر کردم ولی دست خودم نبود

سلام قشنگم❤️
دلم برات تنگ شده بود 🤗
راستش من هر کار یا هر فعالیتی هم ک انجام میدم بازم دارم بهش فکر میکنم
وقتی هم میخام جهش فکری بزنم نمیتونم ب چیز دیگه ای فکر کنم چون هیچی برام جالب نیس نمیتونم تمرکز کنم حتی تو نماز
 گاهی ب خودم میام میبینم چن یه ساعته دارم بهش فکر میکنم نمیدونم چرا اینجوری ام
فقط یه چیزی ک منو از فکرش یکم دور میکنه بیرون رفتنه ک اونم نمیتونم همیشه برم بیرون
گاهی از خودم خسته ام از زندگی از همه چی ولی فکر اون همه چیزو برام قابل تحمل تر میکنه یجورایی ارومم میکنه وقتی حالم خوب نیس با فکرش حالم خوب میشه
انگار هیچ دلخوشی دیگه ندارم اگه باشه همه چیزو قشنگ میبینم اگه نباشه هیچیو دوس ندارم
برا مسائل جنسی میتونم اگه فکرم جایی رفت جهش فکری بزنم ولی واسه این موضوع نمیتونم

سلام جانم♥️
قربونت برم آبجی من معذرت میخام اینجوری گفتم
نمیخاستم ناراحتت کنم
خداروشکر خوب باشی همیشه منم خوبم ممنون❤️
میدونم عزیزم تو خیلی مهربونی خیلیی❤️
از اینکه اینقد کمکم میکنی ممنونم❤️
من خیلی دوست دارم آبجی ❤️ازم ناراحت نباش
میشه بازم کمکم کنی؟
چطوری این افکار رو کمترش کنم؟ همین دیشب چن ساعت داشتم بهش فکر میکردم اصلا خوابم نبرد
وقتی فکرش میاد هر کار میکنم نمیتونم ب چیز دیگه ای فکر کنم میشه چن تا پیشنهاد بدی ک اون موقع ها بهش فکر کنم یه چیزی ک جالب باشه من هر چی فکر میکنم نمیدونم چیکار کنم

سلام جانم❤️ خوبی؟
بجون خودم اصلا اینجوری نیس
این حرفو زدی واقعا خجالت کشیدم
اخه چرا این فکرو میکنی؟
حتی تو فکرم هم ب خودم اجازه نمیدم اینجور چیزی
من اینجور آدمی نیستم💔

سلام جانم❤️
آبجی چقدر شما همه حرفامو یادته؟😍
ن اینکه نخام یا اصلا نتونم فکرمو عوض کنم ولی واقعا برام سخته
فکر نمیکردم فقط با یه فکر اینقد مشکل پیش بیاد ولی انقدر این افکارم قویه ک نمیتونم جلوشو بگیرم واقعا برام سخته آبجی یعنی اونقدر برام اون آرامش قشنگه ک ب هیچ چیز دیگه نمیتونم فکر کنم
من تو خیالم با یه نفر رابطه ندارم ولی یچیزی شبیه ب اون ک اینجا نمیشه گفت
من نمیخام اطرافیانم یا کسایی ک دوسشون دارم ناراحت بشن

سلام عزیزم
خواهش میکنم این چ حرفیه❤️
من سوالمو واضح نپرسیدم ببخشید
اره دقیقا من یکم رویایی فکر میکنم ولی دست خودم نیس انگار با این فکرا زندگی میکنم حتی تو جمع ک هستم تو خیالم با خودم حرف میزنم
من خودم مشکلی ندارم با این افکار اتفاقا حالم خوب میشه ولی چطوری ب اطرافیانم ضربه میزنه؟